Γυμνάσιο Νέας Αλικαρνασσού
Λ.Λυμπερίου 1 - Τ.Κ. 71601 - Ηράκλειο Κρήτης
κ.λ.π.
Πρόσφυγες
Ο αρχικός εκνευρισμός που ένοιωσαν οι ντόπιοι για τους πρόσφυγες της μικρασιατικής καταστροφής πήρε σύντομα τη μορφή εχθρότητας. Η ρατσιστική συμπεριφορά κατά των προσφύγων θα αποτελέσει γενικευμένη κοινωνική συμπεριφορά, τόσο των ελλαδιτών Ελλήνων, όσο και των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων που κατοικούσαν τότε στην Ελλάδα. Δεν θα υπάρξουν σημαντικές εκδηλώσεις κοινωνικής αλληλεγγύης. .Η βρισιά ‘’τουρκόσπορος’’ μαζί με σωρό ανάλογες βρισιές, ήταν στην ημερήσια διάταξη, από ανώτερα και κατώτερα κυβερνητικά όργανα...Το συναίσθημα αυτό περιγράφεται από τον Κανελλόπουλο: <<Μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού , που από το 1915 είχε διχασθεί, δεν αντίκρισε τους πρόσφυγες με συμπάθεια, όταν τα αδυσώπητα κύματα της ιστορίας τους έριξαν πάνω στους βράχους της Ελλάδας. Δεν υπήρξε συμπάθεια ,δεν υπήρξε απάθεια , υπήρξε αντιπάθεια .>>. Για τους ίδιους τους πρόσφυγες ,η επαφή με τους γηγενείς υπήρξε ένα τραυματικό πολιτισμικό σοκ. Οι γηγενείς της υπαίθρου θα ανταγωνιστούν τους πρόσφυγες προσπαθώντας να καταπατήσουν τα ανταλλάξιμα κτήματα και συνήθως οι πρόσφυγες δέχονται οργανωμένες επιθέσεις από ομάδες γηγενών. Χαρακτηριστική είναι η περιγραφή του κλίματος στο χωριό Ροδολείβος της Δράμας, όπου φανατισμένοι ντόπιοι απειλούσαν ότι<< θα σφάξουμε, θα εκδιώξουμε τους πρόσφυγες δι’όπλων, μαχαίρων και ροπάλων>>. Οι συγκρούσεις θα είναι πολλές, όπως και τα ρατσιστικά συναισθήματα, τα οποία πολλές φορές θα είναι η αιτία των επιθέσεων. Χαρακτηριστική είναι η εξήγηση που δίνετε για τη δολοφονία ενός πρόσφυγα από ένα γηγενή στη Νιγρήτα Σερρών. <<Τα πραγματικά ελατήρια του φόνου δεν είναι, ως ταύτα μας παρουσιάζονται, η κλοπή ή η ανεύρεσις ενός απολεσθέντος σχοινιού . Είναι το μίσος, τα πάθη τα όποια δημιουργήθηκαν μεταξύ των εντοπίων και των προσφύγων δια την κατάληψιν των υπό των Οθωμανών εγκαταληφθέντων κτημάτων και γαιών>>.
ΤΟ ΑΡΚΟΥΔΑΚΙ
(Ανοίγω τα μάτια μου για πρώτη φορά. Το πρώτο πράγμα που αντικρίζω είναι το μακρουλό πρόσωπο μιας γυναίκας να με κοιτάζει θριαμβευτικά.) «Έτοιμο και το τελευταίο!», είπε σκουπίζοντας το μέτωπό της με το μανίκι της. Έκανε ένα βήμα πίσω και εξέτασε προσεκτικά το έργο της. Δεν φάνηκε πολύ ευχαριστημένη, αλλά δεν περίμενε να βγει τίποτα καλύτερο από τα περισσεύματα. Τίναξε τους ώμους της και σήκωσε από το πάτωμα μια μεγάλη κούτα. Δεν μπήκε στον κόπο να την ανοίξει για να με βάλει μέσα, για αυτό με έβαλε στην τσέπη του παλτού της, μαζί με ένα κουμπί και μια παραμάνα. Εγώ συνειδητοποίησα ότι φοβάμαι τα ύψη, γι’ αυτό χώθηκα ολόκληρος μέσα στην ζεστή τσέπη και κρατήθηκα γερά για να νιώσω πιο ασφαλής. Βγήκε από το δωμάτιο, μπήκε στο αυτοκίνητο και ξεκίνησε προς το άγνωστο.Ένα ταρακούνημα με ξύπνησε. Δεν ξέρω πόση ώρα κοιμόμουν ή πόσο μεγάλη ήταν η διαδρομή μας. Ξέρω μόνο πως η γυναίκα με το μακρουλό πρόσωπο είχε βγει από το αυτοκίνητο. Τώρα βρισκόμασταν σε μια πολύχρωμη πλατεία που έσφυζε από ζωή. Ο κόσμος κυκλοφορεί και χαζεύει τα πράγματα στους πάγκους. Και υπάρχουν χιλιάδες πράγματα! Μας περιτριγυρίζουν τόσοι πάγκοι και ο κάθε ένας έχει κάτι διαφορετικό. Βραχιολάκια, δαχτυλίδια, πλεκτά, ημερολόγια, βιβλία, κορδέλες, στολίδια, αρωματικά κεριά και άλλα πολλά μπιχλιμπίδια. Α!!! Μην ξεχνάμε τα γλυκά! Αμέτρητα! Πολύχρωμα γλειφιτζούρια, τραγανιστά μπισκότα, αφράτα κεκάκια . Χιλιάδες μυρωδιές σου τρυπάνε την μύτη και φυσικά σου ανοίγουν την όρεξη. Τα χάντρινα ματάκια μου δεν χόρταιναν να τα κοιτάζουν.